Od dawien dawna towarzyszyła mi wewnętrzna, niczym nieuzasadniona wątpliwość. Czy Bóg na pewno jest mężczyzną?
Oczywiście zostałam wychowana w chrześcijańskim przekonaniu co do słuszności tej prawdy. Na początku te podejrzenia przerażały mnie samą, wydając się potwornym bluźnierstwem.
Jak to, Bóg miałby być kobietą???
Wysnuwanie takich hipotez wzbudza w naszej kulturze jedynie agresywną ironię zmieszaną z bezgranicznym zdziwieniem. Niemniej jednak coś w środku, wewnątrz mnie samej nie do końca zgadzało się z powszechnie akceptowanym wizerunkiem Boga – mężczyzny.
Nie miało to związku z faktem, że sama jestem kobietą (co gorsza feministką!) i że ta wersja mi nie pochlebia. Irracjonalnie czułam, że musiało być inaczej. Moje wątpliwości w tej materii skłoniły mnie do poszukiwań, a te w następstwie doprowadziły mnie do lektury Catherine Blackledge pt.: „Wagina. Kobieca seksualność w historii kultury”.
Informacje zawarte w tej książce niezwykle mocno mnie poruszyły …Okazało się, że dawno, dawno temu w czasach prehistorycznych ludzkość przekonana była, że mężczyzna nie ma żadnego związku z aktem zapłodnienia. Niepodważalną kwestią był fakt, że to kobieta wydaje na świat nowe życie. Jednak uważano, że ma ona taką możliwość dzięki kontaktom z siłami natury.
Najważniejsza była kobieta
Nie kojarzono zupełnie stosunku seksualnego z aktem poczęcia. Upływ czasu od momentu stosunku do momentu narodzin był zbyt duży, aby prehistoryczny człowiek mógł skojarzyć obydwa te zdarzenia.
Najważniejsza była więc kobieta jako ta, która wydawała na świat dziecko, a mężczyzna nie odgrywał w tym „spektaklu” żadnej roli. Poczęcie dokonywało się dzięki zapładniającej mocy bogów, sił przyrody lub przodków, których dusze przenikały do ciała kobiety.
Polinezyjscy Trobiandczycy wierzyli, że dusza dziecka wnika w ciało matki podczas kąpieli w oceanie. W starożytnej Grecji jeszcze w czasach Homera (ok. 800 p.n.e.) istniały teorie , które głosiły, że zapłodnienie odbywa się przy pomocy żywiołów takich jak wiatr czy woda. Pozostałością tych przekonań jest wiara w to, że Matka Boska została zapłodniona przez Ducha Świętego.
Istnieje wiele mitów odnoszących się do sprawczej mocy kobiecej płodności, które opowiadają o boginiach-matkach, rodzących świat i dających życie pierwszym ludziom.
Pierwszy spisany mit o powstaniu świata pochodzący z Sumeru, opowiada o bogini Nammu, która tworzy niebo i ziemię, a z gliny człowieka.
W mitologii egipskiej początkiem wszechświata była Izyda – patronka ogniska domowego, z której wszystko wzięło swój początek. Zgodnie z mitem stworzenia Pelazgów na początku Chaosu wyłoniła się naga Eurynome, bogini wszechrzeczy, której taniec zapoczątkował stworzenie. Zdaniem mieszkańców wschodniej Afryki, matką wszystkich ludzi jest dziewica Ekao, która spadła z nieba.
“Ana-suromai”
Kobieca płodność miała więc dla naszych przodków boski charakter. Skoro kobieta miała moc wydawania na świat dziecka, to ta sama umiejętność przemawiała za tym, że to właśnie ona mogła stworzyć świat.
Konsekwencją tego myślenia było przekonanie, że wagina posiada niezwykłą moc. Była bardzo istotnym symbolem m.in. szczęścia i zdrowia. Otaczana powszechnym szacunkiem, kojarzona z płodnością, utożsamiana była z bramą, przez którą każdy z nas przechodzi, aby pojawić się na świecie.
Ta przypisywana jej magiczna siła sprawcza wpływała na wiarę, iż dobrowolnie odsłonięte narządy płciowe kobiety mogły powstrzymać huragan, odpędzić złe demony, odstraszyć drapieżnika, wrogich wojowników czy groźne bóstwa oraz zapobiec innym nieszczęściom.
Opowieści o kobietach, które obnażały swój srom nie pochodzą wyłącznie z jednego okresu historycznego czy jednego określonego miejsca na ziemi. Zadziwiające jest to, że występują one od starożytności po czasy współczesne i obejmują różne kontynenty.
na zdjęciu powyżej: Sheela-na-gig, rzeźba Iwony Demko
Sheela-na-gig przyozdabiała ściany wielu kościołów oraz zamków na terenie Anglii i Irlandii. Najczęściej umieszcza się ją nad drzwiami, bądź oknami. Miała odstraszać chorobę i złe duchy.
Ten rytualny akt obnażania Grecy nazywali “Ana-suromai”, co można przetłumaczyć jako “podnieść ubranie”. W szkicu zatytułowanym “Odwaga kobiet” Plutarch mówi o zbiorowym akcie obnażenia sromu, który zmienił wynik wojny. Podczas jednej z walk z Medami Persowie, wobec napierającej siły wroga, stracili wiarę w wygraną i postanowili zbiec z pola walki. Drogę ucieczki odcięły im kobiety, wyzywając ich od tchórzy. Podniosły spódnice i ukazały swą nagość. Zawstydzeni swoim tchórzostwem Persowie wrócili na pole walki i pokonali wroga.
Około 1900 lat później podobny opis znalazł się w prasie zachodniej. 23 września 1977 roku Walter Mahon-Smith opisał w gazecie “Irish Times” pewne zdarzenie, którego był świadkiem, jako mały chłopiec. Nieopodal miasta, w którym mieszkał trwała śmiertelna waśń między dwoma rodzinami rolników. Któregoś dnia uzbrojeni w widły i ciężkie kije mężczyźni ruszyli na wrogie domostwo. Przywitała ich gospodyni, która zadarła spódnicę i zaprezentowała nagi srom. Uzbrojeni mężczyźni uciekli zawstydzeni.
Pełna treść tego i pozostałych artykułów zarezerwowana jest dla Abonentów grajWysoko.pl.
Zaloguj się na górze strony lub zarejestruj do bezpłatnego abonamentu,
aby mieć dostęp do dalszej treści artykułu oraz pełnej Bazy Wiedzy.
Powiązane artykuły:
