Szklany sufit to zjawisko, gdy kobieta widzi przed sobą możliwości awansu i uważa, że są one dostępne. Ale gdy rozpoczyna wspinanie się po drabinie kariery, wówczas zauważa, że coś ją blokuje i zatrzymuje w miejscu. To coś to niewidoczny, szklany sufit.
Zastanawiające jest, że wielu mężczyzn, którzy są odpowiedzialni za to zjawisko, twierdzi, że nie ma ono miejsca. A jednak wiele kobiet odczuwa, że szklany sufit jednak istnieje. Odczuwa go dodatkowo, czytając o nim w prasie, internecie czy programach telewizyjnych.
Oznacza to jedno: drogie Panie, mamy problem.
O co chodzi
Według Wikipedii (z dnia 2 sierpnia 2009)
- Szklany sufit (inaczej: grząska podłoga) – określenie powstałe w latach 80. oznaczające rzekomą niewidzialną barierę utrudniającą kobietom (a także mniejszościom etnicznym, seksualnym, wyznaniowym itp.) dojście do wysokich pozycji w biznesie czy polityce.
Zauważmy określenie: barierę rzekomą. Dlaczego jak dotąd żadna kobieta nie zareagowała na taką defnicję? Albo nie czytamy Wikipedii albo uważamy, że bariera jest albo uważamy, że jej nie ma..
Bariery
Bariera prawna
W wielu przypadkach to państwo i prawo buduje bariery, tworząc system ochrony kobiet. Te bariery to wcześniejszy wiek emerytalny, zakaz podejmowania prac niebezpiecznych, zakaz pracy w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, do niedawna także system urlopów macierzyńskich. Niemniej istnieje wiele barier społecznych czy kryjacych się w psychice kobiet.
Bariera społeczna
Ze stereotypami wiąże sę kolejna bariera, którą kobietom przypisała sama natura. To rola matki. I choć macierzyństwo jest wewnętrzną potrzebą zdecydowanej większości kobiet, na jednym z wykładów jednej z czołowych polskich feministek na Gender Studies usłyszałam zdanie, że „macierzyństwo jest wytworem kulturowym”.
Zgadzamy się z tym twierdzeniem, czy nie, macierzyństwo odkłada na plan dalszy karierę zawodową. Przebojowe, zdecydowane zachowania, podążanie zgodnie z kierunkiem własnych celów i konsekwentna realizacja planów według powszechnych opinii, nie przystoi kobietom. Kobiety zdecydowane i „męskie” w działaniu nie są akceptowane społecznie. Nawet, gdy kobieta przejawia inicjatywę i podąża za swoimi marzeniami, spotyka się z wykluczeniem społecznym. Co ciekawe, ta nie akceptowalność pochodzi głównie z ust samych kobiet. Wystarczy przywołać lawinę oburzonych internautek na wieść o wyprawie Pani Martyny Wojciechowskiej na Antarktydę zaledwie kilka miesięcy po urodzeniu córki. A Pani Martyna, choć kobieta odważna i mądra, pod wpływem tej presji społecznej tłumaczyła swoją decyzję na łamach mediów.
Bariera płci
Mężczyźni, choć ich główną potrzebą jest wola walki, rywalizacji i zwycięstwa, mają bardzo użyteczną cechę niezbędną na polu zawodowym. Cechuje ich silna solidarność, którą przejawiają wobec siebie zawsze wtedy, gdy potrzebne jest wsparcie i pomoc, a zwłaszcza w sytuacjach krytycznych.
Kobiety, nie dość, że pozbawione tej cechy, nie tylko nie wspierają się wzajemnie, ale często demonstrują zawiść i brak solidarności wobec innych kobiet.
Bariera wewnętrznego postrzegania
Bardziej powszechne i destrukcyjne, niż zdajemy sobie z tego sprawę, to bariery wewnętrzne kobiet: brak wiary w siebie, niska asertywności, niska samoocena, potrzeba akceptacji, lęk przed kierowaniem ludźmi, lęk przed odpowiedzialnością, lęk przed sukcesem i jego konsekwencjami, skromność, syndrom Kopciuszka.
Bariera mentalna
Mężczyźni lansują stereotyp kobiety jako istoty zbytnio ulegającej emocjom, nieprzewidywalnej, obawiającej się przejawiania inicjatywy. Zdaniem mężczyzn, kobiety biorą wszystko do siebie, bronią się, używając nieracjonalnych argumentów, są niezdecydowane i obawiają się o podejmowania odważnych decyzji.
Kobiety natomiast brak wiary w siebie określają jako „typowo kobiecy” a więc niejako przypisany do osobowości. Pomimo wysokich kwalifikacji i doświadczenia nie dowierzają własnym kompetencjom. Nie mają zaufania do swoich możliwości i w imię racji zespołu gotowe są do poświęceń.
Te stereotypowe cechy są główną, choć subiektywną, mentalną barierą w robieniu kariery przez kobiety.
Bariera podwójnych standardów
Kolejną barierą na drodze do kariery kobiet jest istnienie podwójnych standardów. Dotyczy ona oceny pracy kobiet i mężczyzn. Kobiety muszą udowadniać swoją wartość i nieustannie ją potwierdzać. W drodze na szczyt muszą wykazać się wyższymi kompetencjami. Mężczyźni natomiast mają więcej punktów tylko dlatego, że są mężczyznami. Nie muszą niczego udowadniać, uznaje się, że są lepsi a ich ewentualne błędy są traktowane z większą wyrozumiałością.
Bariera Autopromocji
W jednej z audycji radiowych słuchałam wywiad z trzema kobietami-naukowcami, które otrzymały nagrody za dokonanie największej liczby niezwykle ważnych wynalazków. Wypowiedź jednej z nich to typowy syndrom wychowania w skromności. -Właściwie to nic takiego. To przecież moja praca, poza tym pracowałam w zespole, o głównie zasługa zespołu, nie moja.
Przy swoich znakomitych zdolnościach do autopromocji mężczyzna nigdy nie pozwoliłby sobie na taką stratę okazji do opowiedzenia światu o swoich niesamowitych, jedynych w swoim rodzaju i przełomowych dokonaniach.
Pełna treść tego i pozostałych artykułów zarezerwowana jest dla Abonentów grajWysoko.pl.
Zaloguj się na górze strony lub zarejestruj do bezpłatnego abonamentu,
aby mieć dostęp do dalszej treści artykułu oraz pełnej Bazy Wiedzy.
Powiązane artykuły:
